Co Biblia mówi na temat ofiarności

przez

Jeśli poważnie traktujesz swoje chrześcijaństwo, powinieneś wiedzieć, co Biblia mówi na temat ofiarności, a prawda jest taka, że mówi bardzo wiele.

Jedno z mniej znanych wydarzeń w Biblii, odnoszących się do zasady zwracania części swojego dochodu Bogu, opisane jest w Pierwszej Księdze Mojżeszowej 14,18-20. Zdarzenie to miało miejsce na długo przed wprowadzeniem żydowskiego prawa dotyczącego dawania. Opisany tu fakt wytycza wzorzec dla ofiarności w całym Piśmie Świętym.

Abram właśnie uratował swojego bratanka Lota z rąk krwawego króla Kedorlaomera. Powracającego po odniesieniu zwycięstwa Abrama wita i błogosławi inny król, Melchisedek, który byłkapłanem Boga Najwyższego (I Mojż. 14,18). Abram, ujęty błogosławieństwem Melchisedeka, natychmiast daje królowi dziesięcinę ze wszystkiego”. Jest to pierwsza wzmianka o dziesięcinie w Słowie Bożym. Należałoby zwrócić uwagę w tej historii na fakt, że Bóg wyraził swoją miłość do Abrama przez hojność Melchisedeka. Podobnie i dzisiaj, Bóg okazuje swoją miłość do ciebie w niezliczonych przykładach swojego błogosławieństwa. A więc, z miłości i wdzięczności – jak Abram – oddajesz Bogu część tego, co pozwolił ci zarobić; zwracasz Mu to przez Kościół, łożąc na jego służbę.

Wszystko należy do Boga. Zbyt często wydaje nam się, że to, co zarabiamy wolno nam w całości zatrzymać dla siebie. Zapominamy, że wszystko należy do Boga, a my jesteśmy tylko czasowymi zarządcami tych dóbr. Psalm 24,1 mówi: „Pańska jest ziemia i to, co ją napełnia!       W Księdze Aggeusza 2,8 zapisane są Boże słowa: Moje jest srebro i moje jest złoto!”. Zasada ta zostaje jeszcze mocniej podkreślona w III Księdze Mojżeszowej, jednej z najważniejszych, a jednocześnie jednej z najtrudniejszych ksiąg Biblii. Księga ta przedstawia Boży plan dla Jego dzieci, częścią którego jest i to:Wszelka dziesięcina z płodów rolnych, czy to z płodów polnych, czy z owoców drzew, należy do Pana. Jest ona poświęcona Panu. Wszelka dziesięcina z bydła i trzody […], co dziesiąte będzie poświęcone Panu (III Mojż. 27,30 i 32).

W tłumaczeniu na język współczesny oznacza to, że część wszystkiego co zarobisz – twojej płacy, odsetek, dywidend, darowizn i nagród – należy do Boga.

Masz wolny wybór. Nie żyjesz już pod zakonem, zmuszającym cię do oddawania dziesięciny. Nie oznacza to, że powinieneś dawać mniej niż dziesiątą część swojego dochodu, lecz po prostu stwierdza fakt, że nie jesteś do tego zmuszony. Wielu wierzących oddaje dzisiaj Bogu więcej niż dziesięcinę. Apostoł Paweł wyjaśnia to w rozdziale 9, wersetach 6-8 II Listu do Koryntian, który jest najbardziej osobistym ze wszystkich listów Pawła.

Paweł posłał do Koryntu Tytusa, żeby między innymi zachęcił tamtejszych chrześcijan do hojniejszego dawania, dawania wymagającego poniesienia ofiary, ale dawania radosnego. Paweł pisze:A powiadam wam: Kto sieje skąpo, skąpo też żąć będzie, a kto sieje obficie, obficie też żąć będzie. Każdy, tak jak sobie postanowił w sercu, nie z żalem albo z przymusu; gdyż ochotnego dawcę Bóg miłuje. A władny jest Bóg udzielić wam obficie wszelkiej łaski, abyście, mając zawsze wszystkiego pod dostatkiem, mogli hojnie łożyć na wszelką dobrą sprawę”.

Trudno o lepsze wyjaśnienie zasady dawania. Apostoł Paweł mówi, że twój dar musi pochodzić z serca; że dajesz dlatego, że chcesz, a nie dlatego, że musisz; że twoja nagroda będzie wprost proporcjonalna do tego, co dajesz; że Bóg wyróżnia tych, którzy dają hojnie; i że Bóg okazuje swoje zadowolenie przez nagradzanie tych, którzy dają, dając im więcej, niż potrzebują. Czy znacie jakąś inną inwestycję, która przynosiłaby takie zyski? Ponieważ nagroda za ofiarność jest tak ogromna, Bogu bardzo zależy, abyśmy właściwie rozumieli prawdę dotyczącą dawania. Tym samym nie będziemy mieli żadnego wytłumaczenia, jeśli nie skorzystamy w pełni z tej wspaniałej prawdy duchowej.

Wielka prawda duchowa. Jedną z ksiąg biblijnych przesyconych duchowymi prawdami jest napisana przez Salomona Księga Przypowieści. W Przyp. 11, 24 możesz przeczytać o tej wielkiej prawdzie: „Jeden daje hojnie, lecz jeszcze więcej zyskuje; inny nadmiernie skąpi i staje się tylko uboższy. Kto jest dobroczynny, będzie wzbogacony!” .

Sam Jezus potwierdza tę prawdę. W Ew. Mateusza 25,29 mówi: Każdemu bowiem, kto ma, będzie dane i obfitować będzie, a temu, kto nie ma, zostanie zabrane i to, co ma”. W Ew. Łukasza 6,38 Jezus wyraża tę samą prawdę duchową nieco inaczej: Dawajcie, a będzie wam dane; miarą dobrą, natłoczoną, potrzęsioną i przepełnioną dadzą w zanadrze wasze; […] jaką miarą mierzycie, taką i wam odmierzą”. Trudno byłoby dopatrywać się w tych słowach niejasności, prawda?

Pięć wieków przed wypowiedzeniem tych słów przez Jezusa, prorok Malachiasz mówił to samo, ganiąc zbuntowanych Izraelitów za nie oddawanie Bogu tego, co należało do Niego. W Księdze Malachiasza 3, 8-10 znajdujemy taką oto rozmowę między Bogiem a Izraelem:

Czy człowiek może oszukiwać Boga? Bo wy mnie oszukujecie!

– W czym Cię oszukaliśmy?

– W dziesięcinach i daninach. Jesteście obłożeni klątwą, ponieważ mnie oszukujecie, wy, cały naród. Przynieście całą dziesięcinę do spichlerza, aby był zapas w moim domu, i w ten sposób wystawcie mnie na próbę czy wam nie otworzę okien niebieskich i nie wyleję na was błogosławieństwa ponad miarę!

Fragment ten potwierdza, że jeśli nie oddajesz Bogu tego, co należy do Niego, okradasz Go. Natomiast, jeśli przestrzegasz wielkiej duchowej zasady dawania, Bóg otworzy okna niebieskie dla ciebie. Cóż za wspaniała obietnica!

Dawanie to poważna sprawa. Przypominasz sobie historię Ananisza i jego żony Safiry (Dzieje Apostolskie 5,1-10)? Sprzedali kawałek ziemi a potem skłamali, podając zaniżoną sumę jaką za nią dostali, by zmniejszyć kwotę, którą mieli oddać kościołowi. Piotr odkrył oszustwo, doprowadził do konfrontacji z Ananiaszem i wyjaśnił mu, że nie musiał kłamać, ponieważ nie miał żadnego obowiązku oddawać niczego, jeśli taki był jego wybór. (Ponownie pojawia się koncepcja wolnego wyboru). Usłyszawszy to Ananiasz natychmiast upadł i wyzionął ducha. Safira powtórzyła kłamstwo męża i spotkał ją ten sam los.

Pan Bóg nie próbuje cię zastraszyć makabryczną alternatywą „pieniądze, albo życie”. Próbuje natomiast uświadomić ci, podobnie jak w Księdze Malachiasza 1,13-14, że dawanie to poważna sprawa, której nie wolno lekceważyć. Nie należy także być roszczeniowym w dawaniu. Powinieneś dawać to, co masz najlepszego i dawać to z serca.

Pieniądze są rzeczą ulotną. Kiedy Jezus wygłaszał swoje wspaniałe kazanie na górze, wypowiedział się o dawaniu w następujący sposób: Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie je mól i rdza niszczą i gdzie złodzieje podkopują i kradną; ale gromadźcie sobie skarby w niebie, gdzie ani mól, ani rdza nie niszczą i gdzie złodzieje nie podkopują i nie kradną”. Nasz Pan mówi tutaj, że ziemskie rzeczy są ulotne, dane nam po to, byśmy się nimi cieszyli i korzystali z nich przez tych kilka krótkich lat tutaj na ziemi. To natomiast, co dajemy na poszerzanie Bożego Królestwa, będzie procentować na zawsze w niezrozumiały dla ludzkiego umysłu sposób.

W swoim pierwszym liście do Tymoteusza 6,17-19 apostoł Paweł potwierdza ulotną jakość pieniądza:Bogaczom tego świata nakazuj, ażeby się nie wynosili i nie pokładali nadziei w niepewnym bogactwie, lecz w Bogu, który nam ku używaniu wszystkiego obficie udziela, ażeby dobrze czynili, bogacili się w dobre uczynki, byli hojni i chętnie dzielili się z innymi, gromadząc sobie skarb jako dobry fundament na przyszłość, aby dostąpić żywota prawdziwego”. Nie oznacza to, że ludzie zamożni nie są i nie mogą być oddanymi naśladowcami Jezusa. Wielu z nich jest takimi i to oni najczęściej nie zapominają o okazywaniu Bogu wdzięczności za przywilej obfitującego we wszystko życia.

Kiedy i ile dawać. W Księdze Przypowieści 3,9-10, Salomon przedstawia wzorzec dawania:Czcij Pana darami ze swojego mienia i z pierwocin wszystkich swoich plonów! I będą twoje stodoły wypełnione ponad miarę, a twoje prasy opływać będą w moszcz”.

Paweł rozwija tę zasadę w I Koryntian 16,1. Pisze te słowa w odpowiedzi na listę pytań przesłaną mu przez wierzących z Koryntu, którzy borykali się z trudnymi problemami. Dochodziło między nimi do bardzo poważnych zatargów. Jedno z pytań dotyczyło chrześcijańskiej ofiarności. Odpowiedź Pawła brzmiała tak: A co do składki na świętych, to i wy czyńcie tak, jak zarządziłem w zborach Galacji. Pierwszego dnia w tygodniu nich każdy z was odkłada u siebie i przechowuje to, co może zaoszczędzić, żeby składki wnoszono nie dopiero wtedy, kiedy ja przyjdę.

Tak wygląda krótki komentarz na temat tego, co Słowo Boże mówi o dawaniu. Z powyższego studium wyłania się piętnaście wyjątkowo jasnych zasad rządzących chrześcijańską ofiarnością:

  1. Wszystko, co masz należy do Boga.
  2. Część wszystkiego, co zarabiasz powinno wrócić do Boga.
  3. Suma, którą dajesz powinna być uzależniona od tego, ile zarabiasz.
  4. Twoje ziemskie dobra są ulotne.
  5. Dawanie jest wielką zasadą duchową.
  6. Dawanie musi pochodzić z serca.
  7. Dawanie jest kwestią wyboru, nie przymusu.
  8. Dawać należy regularnie.
  9. Dawanie jest wyrazem miłości i wdzięczności.
  10. Dawanie zbliża cię do służby w Bożym Kościele.
  11. Dawanie jest najbezpieczniejszą inwestycją.
  12. Dawanie należy traktować bardzo poważnie.
  13. Dawanie przynosi nagrodę dużo większą od tego, ile dałeś.
  14. Dary nie dane są w rzeczywistości okradaniem Boga.
  15. Nie opłaca się okradać Boga.

Podsumowując, w Ewangelii Jana znajdujemy w słowach Jezusa najwyższą pobudkę, która winna rządzić wszelkim chrześcijańskim dawaniem – Jeśli mnie kochacie, przestrzegajcie przykazań moich.

podziel się

Rekomendowane